29 06 2011

Hayatımın Dönüm Noktasındayım !

Öyle bir noktadayım ki bugünlerde...Öyle radikalim, öyle keskinim ve öyle gözü karayım ki...Nefesime karışanın nefesini kesiyorum...Aklıma karışanın aklını alıyorum...Öyle basit gelmeye başladı ki insanlar bana....Öyle gereksiz gelmeye başladı ki!!!  Nefesimi tuttum,gözlerimi kapadım,mayın tarlası sınırında kollarımı açıp dengede kalmaya çalışarak yürümeye çalışıyorum. Bir tarafımda yığın yığın insan topluluğu ismi de ''toplum'' , diğer yanımda aile denilen vazgeçilmeyen bağım, sırtlandığım 6 yıllık ilişkim...27 yaşındayım...Üniversitemi bitirdim...Utanmıyorum gurur duyuyorum evet erkek değilim,kadınım! Şimdiye kadar para kazanmak için çalıştım gereksiz işlerde... Toplumun dayatmasıydı özgürsüzlüğüm...İçime atar atar efkardan bir sigara yakardım....Gözlerim uzağa dalar uzaklardaki sevgilimi düşünür ağlardım çaresizlikle....Kendi işimi yapamadığım için neden okuduğumu sorgular dururdum...Hangi evrede miyim ? Ailemin çok sevdiği ve eşim olara görmek istediğini belirttiği insanla tüm bağlarımı kopardım. Hem de sıkıntıların bittiği artık evlilik,çocuk gibi basit mutlulukların görüleceği o evrede...Bitti dedim....Silindiii....Hayalini kovalıyorum şu sıralar...Efkarlanıp sigara mı yakıcam tabi ki hayır!!! Sigarayı beynimde yaktım ve hayatımdan attım 10 yıllık alışkanlığı...Nasıl bir evreymiş be arkadaş dedirtti mi ? Daha dedirtmesin =) İşten ayrıldım...Çünkü kendi işimin arkasına düşeceğim bu saatten sonra...Beni bilmezsiniz ben çok iyi fotoğrafcıyım,süper senaristim vs vs... Ama işkenceler yaptım kendime ve kendimi kendime hapsettim! Alışkanlıklarımın baskılarını atınca öyle temiz bir nefes aldım ki anlatamam...E peki 27 yaşında ailesiyle yaşayan başarılı bir hatun var mıdır ? Bence yoktur....Bence aileyle kalınma yaşı 25tir en geç...Ben 21 yaşında üniversiteye gittiğimde başladım özgürlüğüme...2 yıldır ailemle kalmaya devam ediyorum ilişkimin baskısı,toplum nasıl bakar kaygısıyla ama....İşte bir radikal karar dahaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!! Ailem pek hoş karşılamayacak eminim başlarda ama ayaklarımın üstünde durmaya karar verdim son olarak...Bana göre değil zavallılık...Bana göre değil bahanelerle bir yerlerde yaşamak...Ben hayatımda kimse olmadan bir alana sahip olmanın baskısız bir dönem yaşayacağım...Kariyer basamaklarını tırmanırken sadece birinin karısı olmanın övüncüyle,ya da bir çocuk çıkarmanın verdiği kasıntıyla gezmeyeceğim. Adım duyulacak bunlardan önce... Zor olacak belki kuru yerlerde yatacağım =) Ama bunca çimenin üstünde biten sayılı papatyalardan olmak kolay değil...Kendime sevgiler...

0
0
0
Yorum Yaz