10 04 2011

Büyücümün nefesi...

Büyücümün nefesi... |  görsel 1

Karlı bir havaydı hatırladığım...Gecenin sessizliği çökmüştü...Binlerce kelime az önce havada çarpışmış ve ne yazık ki kalbimize dolup sıkıştırmaya başlamıştı. Öylesine doluydu ki gözlerim ileriye bakınca geçer sandım...Bir kaç sokak lambası...Yağan kar....Öğrenci evleri....Ellerimi sıkıp gözlerimi cama diktiğimde buhar gördüm...Tren kömürünün pisliği gibi düzenli gidip gelen bir duman...Ellerimi uyuşturan gücüm ve tırnaklarımdı ve beynimde fırtınaya sebep olan işte o sis hortumuydu...Büyücümün nefesiydi böyle keskin olan ...Devamında kaybolan....Ve her kayboluşunda yeniden beni doğduran...

Not :)) Mesajlarınız için teşekkürederim ....Ama insanın aşkını anlatması biras anıya birazda anlatma becerisine dayandığı kadar o anı tekrar yaşamasına da bağlıdır ^^ Böyle güzel takip ettiğiniz içinse teşekkürdür borcum....

0
0
0
Yorum Yaz